Η σημερινή πραγματικότητα, στην αγορά εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο, απαιτεί τη συνεχή κατάρτιση των εργαζομένων. Η κατάρτιση αυτή θα πρέπει να είναι ευέλικτη και πάντα προσαρμόσιμη στις ιδιαίτερες ανάγκες και απαιτήσεις των καταρτιζομένων. Όμως ποιος μπορεί να εγγυηθεί την εκπαιδευτική διαδικασία ώστε να είναι υψηλό το επίπεδο των γνώσεων που θα αποκτηθεί;

Ο υπερεπαγγελματισμός, κυρίως στο τομέα κατάρτισης στην Πληροφορική, αποτελεί πραγματικότητα για τα ελληνικά δεδομένα. Ο ανταγωνισμός όσο θεμιτός και να είναι δεν αναβαθμίζει πάντα το επίπεδο των παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Με ποιες διαδικασίες λοιπόν ελέγχεται το υψηλό επίπεδο κατάρτισης;

Διάφοροι φορείς και εταιρίες θέλησαν να καλύψουν αυτό το κενό δημιουργώντας ένα όσο το δυνατόν αξιόπιστο εξεταστικό σύστημα το οποίο αξιολογούσε τις γνώσεις των καταρτιζομένων σε βασικό ή προχωρημένο επίπεδο γνώσεων. Με αυτό τον τρόπο λύθηκε εν μέρει το ζήτημα της αξιοπιστίας των εξετάσεων, όμως ποιος ελέγχει την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης - κατάρτισης η οποία οδηγεί στις εξετάσεις; Το ότι επιτυγχάνει κάποιος στις εξετάσεις αυτές σημαίνει ότι και η εκπαίδευση που έλαβε είναι η πλέον ενδεδειγμένη; Προφανώς όχι. Ποιος ελέγχει την καταλληλότητα του εκπαιδευτικού υλικού και ποιος το επίπεδο γνώσεων των εκπαιδευτών;